Praktyczny przewodnik po identyfikacji tworzyw sztucznych ABS i PS

  Rozróżnianie ABS (akrylonitryl-butadien-styren) i PS (polistyren) jest częstą potrzebą w przemyśle tworzyw sztucznych. Można zastosować kilka metod, od prostych po bardziej obserwacyjne. Definitywna nowa metoda polega na użyciu octanu etylu jako rozpuszczalnika; po przetarciu ABS nie wykazuje efektu jedwabistości, podczas gdy HIPS (polistyren o wysokiej udarności) tworzy jedwabiste pasma, chociaż test ten jest najbardziej wiarygodny dla czystych materiałów. Powszechne metody identyfikacji opierają się na właściwościach wizualnych i fizycznych. ABS zazwyczaj ma lepszy połysk powierzchni i znacznie lepszą wytrzymałość niż PS. Po podpaleniu ABS pali się żółtym płomieniem bez kapania i pozostawia powierzchnię z gęsto upakowanymi małymi otworami, emitując słaby, słodki zapach. PS, z drugiej strony, ma kilka rodzajów: chrupiący i przezroczysty GPPS, bardziej wytrzymały HIPS i EPS klasy piankowej. HIPS ma przeciętny połysk i mniejszą wytrzymałość w porównaniu do ABS. Pali się pomarańczowo-żółtym, iskrzącym płomieniem, wytwarzając gęsty czarny dym i wyraźny zapach styrenu, a powierzchnia pozostaje jasna po pożarze. Kluczowym wizualnym rozróżnikiem jest to, że powierzchnia cięcia HIPS wydaje się białawą, czego GPPS nie ma. W specyficznych zastosowaniach, takich jak obudowy telewizorów, które wykorzystują zarówno ABS, jak i HIPS, identyfikacja często opiera się na tych cechach powierzchni i fizycznych. Powierzchnia o wyższym połysku to zwykle ABS. Ponadto, podczas próby złamania szczypcami, ABS wykazuje większą twardość i wymaga więcej siły, po czym można dalej rozróżniać na podstawie płomienia i zapachu.